Recensie: Ed Bruinvis - Open op zondag (Kontrast, 2010, € 15)

Twee in elastiek gesnoerde wielrenners lopen met klikkende schoenen over het terras en komen achter me zitten. Als ik omkijk, groet de dikste van de twee me vrolijk. Waarschijnlijk op het spoor gezet door mijn rugtas en de pen die ik hanteer tijdens het lezen van te bespreken werk, vraagt hij belangstellend: 'Huiswerk aan het doen?'

'Nee,' antwoord ik. Misschien iets te kortaf en ik presenteer hem daarom ook nog een glimlach, maar lees daarna stug verder in een verhaal van Ed Bruinvis waarin de hoofdpersoon tegen zijn zin aangesproken wordt. Zijn verhalenbundel Open op zondag staat bol van voorvallen waarin mensen onmachtig blijken elkaar het hoofd te bieden. We reizen in trein en bus of te voet naar menig dorpscafé en maken kennis met de lokale bevolking. Zoals in het titelverhaal, waarin Bruinvis een beeld neerzet van een gezin dat zich op zondagmiddag probeert te vermaken in een café. Vader met de gokkast, moeder met de roddels uit de krant.

Mannen die hun vrouw gedwee volgen, misverstanden tussen familieleden, in Bruinvis' wereld wordt er flink langs elkaar heen geleefd en dat maakt de spaarzame momenten waarop echt contact tot stand komt schitterend. Het zijn voorvallen die we allemaal vaak genoeg mee kunnen maken, maar die we niet zien omdat we te druk zijn met onze eigen bezigheden. Met zijn verhalen wijst Bruinvis ons hierop en leert ons te genieten van vreemde toevalligheden.

Je hebt schrijvers die je vastgrijpen en meesleuren, schrijvers die je versteld doen staan met hun kennis, schrijvers die je aan het denken zetten. Ed Bruinvis is als een handzame kameraad, die je in je rugtas stopt en die tijdens een ritje in de trein of de bus niet te beroerd is een mooi verhaal te vertellen.

Ook op internet te vinden trouwens, met een website vol mooie foto's en voordrachten uit eigen werk: www.edbruinvis.nl.